Ævintýri í Suður-Ameríku

Hae hae:)

Vorum ad setja inn myndir, tvo ný albúm takk fyrir!
frá Machu Picchu og fleira" og Lima uploads"

Vid erum enn í Lima en forum hédan eftir nákvaemlega 3 og hálfan tíma. Hédan liggur leid okkar til Máncora, fegurstu strandar Perú :D Mikid verdur gott ad leggjast nidur í sandinn og leyfa sólinni ad grilla sig!

Upplifun okkar af Lima er kannski svolítid odruvísi, hofum ekki beint verid duglegar ad skoda.. EN stundum tarf madur líka ad slaka á á hosteli med ungu fólki og glápa á imbann;)
Vid getum tó sagt ykkur eitt. Lima er heimabaer Paddington, teiknimyndabangsans med rauda sjóhattinn.
Tetta vissud thid ekki ;)

Jaeja, farnar í 18 tíma rútuferd med panoramic view og kjúklingi í kvoldverd. Hlokkum til ad sjá ykkur oll eftir 36 daga (kastrup), 45 daga (nic), 48 daga (inga&sigga-keflavík) eda 53 daga (halla-keflavík).

Salud!
Sigga, Halla og Inga María.

Hae hae vid erum hérna staddar í hofudborg Perú, Lima. Á eigin fótum, trukkurinn okkar fór á naesta áfangastad kl 6 í morgun. Thetta er bara einn af thessum stodum thar sem madur faer ekki nóg á 3 dogum :) Svo vid aetlum orugglega ad hitta thau aftur á Máncora strondinni hérna adeins nordar eftir nokkra daga.

Thad sem á daga okkar hefur drifid sídustu daga..

Vid stoppudum á strond eftir Arequipa og héldum ljótufatapartí. Allir fóru í second hand búdir og versludu á hvern annan daginn ádur. Settum oll nofnin í pott og drógum svo.. thetta var allt gott gaman!

Daginn eftir var keyrt til Nasca, sem er lítill baer thekktur fyrir Nasca línurnar í eydimorkinni. Thid vitid.. thessar myndir af dýrum og allskonar grafid í sandinn, alveg risastórt og hefur verid tharna í einhver thúsund ár.
Sigurbjorg og Inga María fóru í útsýnisflug tharna yfir og thetta er alveg stórmerkilegt! Tókum myndir. Flugmadurinn okkar var stunt pilot, Sigurbjorgu til mikillar gledi med flugveikina sína. Hann lét flugvélina hoppa og skoppa og snúast á alla kanta en henni leist ekki á blikuna thegar hann gaf Ingu Maríu stjórnvolinn og thad var ein rússíbanaferd. Ingu Maríu fannst thad samt aedislegt og langar núna ad verda flugmadur thegar hún verdur stór. Pant ekki fljúga med henni..

Naest var haldid til Huaccachina thar sem vid fórum í dune buggys út á sandoldurnar, thaer staerstu í heimi. Segja heimabúar, en thaer eru víst líka stórar einhverstadar í Namibíu og their vilja líka meina ad their eigi thá staerstu.
Vid prufudum sandbretti, einskonar heimatilbúin snjóbretti og vorum svona álíka mikid á rassinum og sjálfu brettinu. Inga María er ennthá ad drepast og getur varla setid :)
Sváfum undir stjornunum thá nóttina, voknudum med sand gjorsamlega ALLSTADAR en thetta var samt thess virdi. Eitt af thví besta sem vid hofum gert í ferdinni thó ad sumir hafi sofid hjá Vicky og adrir kysst Lizzie..
vid erum ekkert svekktar, nei nei.

Komum til Lima fyrir 4 dogum og sumir voru bara komnir í hótelherbergi med Lizzie.. haha nei okey vid erum samt bara búnar ad skemmta okkur í botn! í dag eru 18 dagar eftir á trukknum. Plús 19 dagar thar til vid hittum alla á Hróarskeldu

partí partí

Isabella, Monica & Mia

Heil og sael!!

Thá er loksins kominn tími á bloggfaerslu.. hofum ekki haft lausa stund til ad fara á netid sídustu daga:)

Thid sem hafid skodad myndirnar hafid eflaust tekid eftir tví ad vid fórum til Titikaka vatns thar sem vid heimsóttum eyjaskeggja og gistum hjá theim yfir nótt. Til ad afla aukatekna eru flestallir íbúar eyjarinnar Amantani med aukaherbergi í húsinu sínu. Their skiptast svo á ad taka túrista í gistingu, gefa theim kvoldmat og morgunmat, thjónusta thá á allan hátt og klaeda thá upp í hefdbundin fot og fara med á dansleik um kvoldid. Eins og thid getid ímyndad ykkur var thetta ólýsanleg upplifun og eitthvad sem vid munum muna eftir alla aevi. Á Titikaka vatni heimsóttum vid líka eyjuna Taquile (sem státar af tví ad vera eina hundalausa eyjan á vatninu!!), gengum um hana og fengum kennslu í klaedaburdi eyjaskeggja. Til daemis eru einhleypir menn med einskonar skotthúfur med hvítu skotti en their giftu med marglitar húfur. Jómfrúr bera svo húfur sem minna á blóm. Á Taquile fengum vid fisk í hádegismat. Fiskur thessi er adalfaeda íbúa eyjanna thar sem mikid er af honum í vatninu. Enska heitid á honum er trout..hvad er thad á íslensku? Á Amantani spiludu trukklimir fótbolta vid innfaedda og var mjótt á munum. Lofthaedin var hinsvegar ekki á okkar bandi og unnu innfaeddir í aesispennandi brádabana vegna thess ad of dimmt var ordid til ad sjá boltann:)

Seinni daginn á vatninu heimsóttum vid hinar fljótandi Uros eyjur. Thaer eru gerdar úr sefi sem vex í vatninu og endist hver theirra í 12-14 ár. Thar fengum vid ad bragda á sefinu (sem er samt ekki mikid bragd af) sem er mjog kalkríkt og ástaedan fyrir tví ad Uros fólkid er med jafn gódar tennur og raun ber vitni.. tad eru nefnilega engir tannlaeknar á eyjunum og var okkur stranglega bannad ad gefa krokkunum thar nammi. Uros fólkid fór ad búa til thessar eyjar og lifa á theim til ad flýja inkana sem rédu ollu á meginlandinu. Núna snýst allt tharna um túrisma, allir med bása ad reyna ad selja handverk sín, en samt gaman ad sjá thetta:)

Eftir ad hafa heimsótt Titikaka lá leid okkar beint til Cusco og Machu Picchu. Ádur en vid byrjudum Lares Trekkid vórum vid til hins helga dals, eda Sacred Valley, ad skoda rústir og laera um sogu inkanna. Thar, uppi á Ollantaytambo rústunum, hittum vid íslenskt par! Thau Elmar Geir og Bergthóra hafa verid ad ferdast um heiminn í nokkra mánudi og vorum vid fyrstu Íslendingarnir sem thau hitta! Voru ad vonum fagnadarfundir og ákvádum vid ad hittast um kvoldid á írska barnum í Cusco, thegar vid hofdum bladrad svo lengi ad hópurinn okkar var longu farinn á undan okkur og leidsogumadurinn thurfti ad koma tilbaka ad saekja okkur. Til gamans má geta ad Íslendingar thessir eru vinir Thórnýjar sem vid hittum í Sucre.. svona erum vid lítil thjód!

Tveimur dogum sídar hófst svo Lares gangan okkar. Byrjudum á ad kaupa kókalauf og braud á lókal markadi til ad gefa fólki sem yrdi á vegi okkar. Thad á ad gefa bornum braud ad bíta í á fjollunum... og gamla fólkid fékk kókalaufin:) Fyrsta daginn endadi gangan í 4200 m haed thar sem vid tjoldudum og dóum naestum úr kulda!! Í alvoru, thad SNJÓADI THARNA!!! Leidsogumadurinn okkar sagdi okkur ad hann hefdi aldrei gengid tharna í snjó ádur og var hann heldur smeikur um ad einhver okkar rynni til og dytti (sem vard svo raunin, en ekki fyrr en vid vorum komin nidur úr snjónum..) Dagur tvo átti ad vera sá erfidasti thar sem klifrad var upp á fjallstopp í 5000 m haed, en vid prinsessurnar áttum rád vid thví og leigdum okkur bara hesta upp erfidasta hjallann;) Svo hélt gangan langa áfram í snjónum og thví sem átti ad vera stórfenglegu útsýni, en vid fengum bara stórhríd og thoku.. Loksins thegar vid komum nidur úr snjónum, vedrid ordid gott og thokunni ad létta, thá tekst Andy ad detta og svoleidis molbrjóta á sér okklann. Hann braut víst baedi beinin og var í adgerd í 4 klst. greyid.. en honum lídur betur núna, útskrifast eftir 3-4 daga af spítalanum og flýgur heim til Englands eins fljótt og haegt er:) Nú var eins gott ad Team Iceland sparadi orkuna thví thad var ekkert annad til ráda en ad búa til sjúkraborur úr tjaldstongum og ponchoum, bundnum saman med treflum, og bera aumingja manninn nidur. Tólf manns skiptust á ad bera manninn og hinir fimm báru alla bakpokana og farangurinn. Burdarmennirnir komu svo seint og um sídir og tóku vid af hópnum.. flestir fóru beint heim í brádabirgdartjaldstaedid sem gert var fyrir okkur í thví sem hefdi átt ad vera hádegisstoppid en Sigga, Meg, Lars og Pat urdu eftir og hjálpudu til vid ad bera Andy alla leid nidur í baeinn thar sem sjúkrabíll beid hans. Eins og thid vitid fór Sigga svo med Andy á spítalann. Restin af hópnum gekk til Ollantaytambo daginn eftir thar sem vid hittum Siggu aftur og lest var tekin til Machu Picchu. Thar sem vid hofdum tafist um átta klst. vegna meidsla Andys klárudum vid ekki gonguna sem slíka heldur gengum stystu leid í baeinn eftir veginum. Oll gangan er um 50 km long en aelti vid hofum ekki gengid um 40 km.

Machu Picchu er aedi! Alveg suddagedveik! Nei ad ollu gamni slepptu thá er ekki haegt ad lýsa thessu.. setjum inn myndir brádlega en thad er samt ekki thad sama, thid verdid bara ad fara thangad sjálf;) Vid komum thangad klukkan sjo ad morgni í austfjardathoku, sáum ekki handa okkar skil, en thad var aevintýralegt ad sjá thegar létti til og borgin birtist fyrir augum okkar. Vid gengum upp ad Sólarhlidinu en thar sem Inga María var veik (aeldi fimm sinnum í eins og hálfs tíma lestarferd.. geri adrir betur!!) slepptum vid thví ad fara upp Wayna Picchu fjallid, gerum thad bara naest;)

Thegar vid komum til baka (tvíbaka, flatbaka...haha) til Cusco hittum vid ANNAN Íslending!! Thad er greinilegt ad vid erum komnar til thess hluta Sudur-Ameríku sem flestir ferdast um! Hann heitir Arnar og býr hérna í Cusco, er ad laera spaensku og fer svo í sjálfbodastarf sídar meir. Hann er líka náfraendi Rakelar vinkonu okkar:) Thar áttum vid tvo daga sem Hallgerdur og Sigurbjorg eyddu á borunum en Inga María í rúminu.. lasin, ekki ad skemmta sér. Mamma.

Núna erum vid staddar í baenum/borginni Arequipa í 2600 m haed, loksins komnar úr thessu helvítis altitudi og hlokkum til komandi strandatídar:)

Thetta blogg er ordid alltof langt, vid erum farnar út í sólina:)

Sigga, Inga María og ástsjúkur auli;)

loksins koma myndir frá Titikaka og Saltsléttunum :)
hérna
more to come.. fljótlega :)

Allt ad verda vitlaust fyrir kosningarnar à klakanum?
Vid erum nù ekki med betra tìmaskyn en thad ad vid gerdum okkur ekki grein fyrir thvì ad vid thyrftum ad kjòsa fyrr en tja.. fyrir nokkrum dogum, thegar fòlk fòr ad tala um thad ì kommentunum!
Og thad vill einmitt svo illa til ad madur tharf ad vera staddur ì hofudborg hèr à slòdum til ad geta greitt sitt atkvaedi utankjorstadar. Sem vid erum ekki.
Ég vildi thvì bara koma thvì à framfaeri ad ef einhver hefur ekki skodun à hvert hans atkvaedi à ad fara (nù verdur allt vitlaust..jaeja) thà mà hann gjarnan kjòsa fyrir mìna hond ìslandshreyfinguna x-I!

Annars er thad helst ì frèttum ad èg er komin aftur til cusco, hàlfnud med Lares trekkid upp ad Macchu Piccu. Andy vinur okkar var nefnilega svo òheppinn ad okklabrottna ì morgun, efst uppi à fjalli ì 5000 metra haed. Enginn sèns ad fà thyrlu svo vid bjuggum til heimalagadar borur undir stjòrn Meg "fyrstu hjàlpar ì òbyggdum"-meistara! òja, allt er haegt ef viljinn er fyrir hendi.. um thad bil 10 tìmum sìdar vorum vid komin nidur à jafnsléttu thar sem sjùkrabìll beid okkar.
Ákvedid var ad ég fylgdi honum á sjúkrahúsid svo vid tòk tveggja tíma akstur á vaegast sagt hrikalegum vegi, og sjúkralidarnir voru ekki einu sinni med spelkur til ad skorda hann til. Toludu heldur enga ensku, ég nádi ad útskýra furdu margt med minni pocito spaensku, hann fékk verkjatoflur og svona en greyid madurinn var naer dauda en lífi á leidinni.

Jaherna.. ég er búin med orkuskammtinn í dag, alveg magnad samt hvad ponnukokur í morgunmat endast lengi!

Farin í langtrháda sturtu og rúm,
kjósid rétt

Sigga

p.s. til hamingju med afmaelin pabbi og Ívar

Haaaeeeegt internet!!!
Lofudum víst einhverjum myndum í dag en thad er ómogulegt. Setjum inn myndir eftir nokkra daga.

Komum frà Titikaka ì dag, dvolin hjá fjolskyldunum var alveg hreint frábaer.

Lókallinn:

thetta er laumumynd thví theim er ekkert svakalega vel vid ad láta taka af sér myndir.

Vid erum svangar og bloggum seinna :) Bidjum ad heilsa í bili.

Sigga, Halla og Inga María

jaeja.. aetli madur verdi ekki ad byrja a tessu bloggi..otrulegt hvad madur er stundum latur..

Loksins erum vid komnar til hinnar sonnu S-Ameriku, eins og leidtoginn okkar hún Linda komst ad ordi. Hér í Bólivíu er miklu meiri fátaekt en vid hofum mátt kynnast hingad til. Lítil born og gamlar konur betlandi á hverju gotuhorni og vid, hjartahlýjar ungar stúlkur eins og vid erum, megum ekkert aumt sjá og gefum teim meira ad segja ávextina og nammid sem vid erum ad borda ef vid eigum ekki klink fyrir tau! Hérna er líka allt krokkt af skóburstunardrengjum sem bjódast til ad pússa flip-flopsana okkar fyrir eina boliviana. Tegar vid thokkum pent fyrir okkur og útskýrum ad skósverta geri gúmmískónum okkar ekki gott verda teir voda aumir og segja okkur ad teir hafi ekki bordad í allan dag. Tessir litlu strákar fara alveg med okkur en tví midur getum vid ekki hjápad teim ollum:/ Núna erum vid í La Paz og hér er mikid um fullordna menn sem vinna sem skóburstarar. Teir eru flestir med lambúshettur eda grímur svo ekki sjáist framan í tá. Tad gera teir víst til ad reyna ad vernda heidur fjolskyldunnar en thad er samt frekar óhugnarlegt ad sjá thá gangandi um goturnar med andlitin hulin svona.

Tad hefur margt drifid á daga okkar sídan vid bloggudum sídast. Í Potosí fórum vid í námutúr um staerstu silfurnámu í heimi. Thar hafa starfshaettir lítid breyst sídan námugroftur hófst tarna fyrir taepum 500 árum! Námuverkamennirnir vinna tharna vid vaegast sagt omurlegar adstaedur og endast faestir í meira en 20 ár ádur en teir deyja úr lungnasjúkdómum. Tad er mikid um tad ad ungir strákar byrji ad vinna tarna tegar pabbar teirra geta ekki unnid lengur. Yngsti strákurinn sem vann í námunni sem vid heimsóttum er bara 14 ára, leidsogumadurinn vissi ekki um aldur verkamanna í odrum námum á svaedinu en sagdi ad tad vaeri eflaust svipad allstadar. Tad er óloglegt ad yngri en 18 ára vinni í námunum en tad er enginn til ad framfylgja tessum logum. Tarna hírast mennirnir í trongum gongum í allt ad 16 klst á dag og fá ekki einusinni matarhlé! Their tyggja bara kókalauf allan daginn og drekka vatn og gosdrykki sem túristar gefa theim. Námugongin eru tad trong ad vid urdum ad ganga hálfbogin um tau og nokkrir fengu innilokunarkennd og urdu ad fara út ádur en túrinn kláradist. Halla litla var ein af teim óheppnu en var búin ad jafna sig ad fullu tegar vid komum upp aftur og fengum ad sjá leidsogumanninn sprengja dýnamít!

Eftir Potosí fórum vid til Sucre og eyddum tveimur dogum tar í ad labba um baeinn og skoda okkur um. Thar átti sá merkisatburdur sér stad ad vid hittum íslenska snót thar alveg óvaent. Hún Thórný er frá Akureyri og er búin ad vera í fjóra mánudi í Sucre ad vinna sjálfbodastorf. Vid erum fyrstu íslendingarnir sem hún hittir og mátti tad ekki seinna vera tví brátt liggur leid hennar heim á klakann aftur.

Frá Sucre lá leid okkar svo til Uyuni og í tveggja daga túr um saltslétturnar. Saltslétturnar eru furdulegasta náttúrufyrirbaeri sem vid hofum séd! Endalaus hvít slétta hvert sem augad eygir og Fish Island og Salthótelid ekkert smá flott. Vid fórum líka upp ad eldfjalli tarna á sléttunni og skodudum 3000 ára gamlar múmíur. Af einhverjum ástaedum sem okkur er ekki kunnugt um brenglast fjarlaegdir eitthvad á myndum tarna sem gefa skemmtileg ljósmyndunartaekifaeri:) Vid setjum inn myndir frá tessu vid fyrsta taekifaeri.

Uyuni er frekar mikid skítapleis fyrir utan hótelid sem vid vorum á. Herbergid var risastórt, sturtan alveg ágaet og veitingastadurinn tarna gerir bestu pizzur í Sudur-Ameríku og tótt vídar vaeri leitad! Vid vorum svo hrifnar af pizzunum tarna ad vid keyptum okkur meira ad segja staffaboli:)

Eins og fram kom ad ofan erum vid sumsé staddar í La Paz í augnablikinu. Hérna er allt fullt af gotumorkudum tar sem eru seldar prjónavorur úr alpaca ull sem er mýksta efni sem til er ad okkar vitund! Í gaer fórum vid á nornamarkad, skodudum lamafóstur, keyptum verndargripi og roltum svo um baeinn alveg oruggar, verndadar med goldrum;)

Í dag fóru Sigga og Halla í hjólreidatúr um Death Road, haettulegasta veg í heimi. Ingu Maríu leist ekki á blikuna og ákvad ad verda eftir heima, svaf út og fór svo í fyrsta skipti á aevinni ein út ad borda. Tad var mjog áhugavert og alls ekki jafn leidinlegt og hún hafdi gert sér í hugarlund. Hún var sko eini matargesturinn á stadnum og sat med hjónunum sem áttu stadinn og horfdi á kínverskan fréttaskýringarthátt!

Núna aetlar hún ad fara heim á hótel ad taka til og svo út ad kaupa fleiri minjagripi:)

Kvedja,
Inga María og ofurhugarnir!