Ævintýri í Suður-Ameríku

jaeja.. aetli madur verdi ekki ad byrja a tessu bloggi..otrulegt hvad madur er stundum latur..

Loksins erum vid komnar til hinnar sonnu S-Ameriku, eins og leidtoginn okkar hún Linda komst ad ordi. Hér í Bólivíu er miklu meiri fátaekt en vid hofum mátt kynnast hingad til. Lítil born og gamlar konur betlandi á hverju gotuhorni og vid, hjartahlýjar ungar stúlkur eins og vid erum, megum ekkert aumt sjá og gefum teim meira ad segja ávextina og nammid sem vid erum ad borda ef vid eigum ekki klink fyrir tau! Hérna er líka allt krokkt af skóburstunardrengjum sem bjódast til ad pússa flip-flopsana okkar fyrir eina boliviana. Tegar vid thokkum pent fyrir okkur og útskýrum ad skósverta geri gúmmískónum okkar ekki gott verda teir voda aumir og segja okkur ad teir hafi ekki bordad í allan dag. Tessir litlu strákar fara alveg med okkur en tví midur getum vid ekki hjápad teim ollum:/ Núna erum vid í La Paz og hér er mikid um fullordna menn sem vinna sem skóburstarar. Teir eru flestir med lambúshettur eda grímur svo ekki sjáist framan í tá. Tad gera teir víst til ad reyna ad vernda heidur fjolskyldunnar en thad er samt frekar óhugnarlegt ad sjá thá gangandi um goturnar med andlitin hulin svona.

Tad hefur margt drifid á daga okkar sídan vid bloggudum sídast. Í Potosí fórum vid í námutúr um staerstu silfurnámu í heimi. Thar hafa starfshaettir lítid breyst sídan námugroftur hófst tarna fyrir taepum 500 árum! Námuverkamennirnir vinna tharna vid vaegast sagt omurlegar adstaedur og endast faestir í meira en 20 ár ádur en teir deyja úr lungnasjúkdómum. Tad er mikid um tad ad ungir strákar byrji ad vinna tarna tegar pabbar teirra geta ekki unnid lengur. Yngsti strákurinn sem vann í námunni sem vid heimsóttum er bara 14 ára, leidsogumadurinn vissi ekki um aldur verkamanna í odrum námum á svaedinu en sagdi ad tad vaeri eflaust svipad allstadar. Tad er óloglegt ad yngri en 18 ára vinni í námunum en tad er enginn til ad framfylgja tessum logum. Tarna hírast mennirnir í trongum gongum í allt ad 16 klst á dag og fá ekki einusinni matarhlé! Their tyggja bara kókalauf allan daginn og drekka vatn og gosdrykki sem túristar gefa theim. Námugongin eru tad trong ad vid urdum ad ganga hálfbogin um tau og nokkrir fengu innilokunarkennd og urdu ad fara út ádur en túrinn kláradist. Halla litla var ein af teim óheppnu en var búin ad jafna sig ad fullu tegar vid komum upp aftur og fengum ad sjá leidsogumanninn sprengja dýnamít!

Eftir Potosí fórum vid til Sucre og eyddum tveimur dogum tar í ad labba um baeinn og skoda okkur um. Thar átti sá merkisatburdur sér stad ad vid hittum íslenska snót thar alveg óvaent. Hún Thórný er frá Akureyri og er búin ad vera í fjóra mánudi í Sucre ad vinna sjálfbodastorf. Vid erum fyrstu íslendingarnir sem hún hittir og mátti tad ekki seinna vera tví brátt liggur leid hennar heim á klakann aftur.

Frá Sucre lá leid okkar svo til Uyuni og í tveggja daga túr um saltslétturnar. Saltslétturnar eru furdulegasta náttúrufyrirbaeri sem vid hofum séd! Endalaus hvít slétta hvert sem augad eygir og Fish Island og Salthótelid ekkert smá flott. Vid fórum líka upp ad eldfjalli tarna á sléttunni og skodudum 3000 ára gamlar múmíur. Af einhverjum ástaedum sem okkur er ekki kunnugt um brenglast fjarlaegdir eitthvad á myndum tarna sem gefa skemmtileg ljósmyndunartaekifaeri:) Vid setjum inn myndir frá tessu vid fyrsta taekifaeri.

Uyuni er frekar mikid skítapleis fyrir utan hótelid sem vid vorum á. Herbergid var risastórt, sturtan alveg ágaet og veitingastadurinn tarna gerir bestu pizzur í Sudur-Ameríku og tótt vídar vaeri leitad! Vid vorum svo hrifnar af pizzunum tarna ad vid keyptum okkur meira ad segja staffaboli:)

Eins og fram kom ad ofan erum vid sumsé staddar í La Paz í augnablikinu. Hérna er allt fullt af gotumorkudum tar sem eru seldar prjónavorur úr alpaca ull sem er mýksta efni sem til er ad okkar vitund! Í gaer fórum vid á nornamarkad, skodudum lamafóstur, keyptum verndargripi og roltum svo um baeinn alveg oruggar, verndadar med goldrum;)

Í dag fóru Sigga og Halla í hjólreidatúr um Death Road, haettulegasta veg í heimi. Ingu Maríu leist ekki á blikuna og ákvad ad verda eftir heima, svaf út og fór svo í fyrsta skipti á aevinni ein út ad borda. Tad var mjog áhugavert og alls ekki jafn leidinlegt og hún hafdi gert sér í hugarlund. Hún var sko eini matargesturinn á stadnum og sat med hjónunum sem áttu stadinn og horfdi á kínverskan fréttaskýringarthátt!

Núna aetlar hún ad fara heim á hótel ad taka til og svo út ad kaupa fleiri minjagripi:)

Kvedja,
Inga María og ofurhugarnir!